Bir Yaz Günü ve Dolaylı Tümleç
Bir Öğle Sonrası, Kayseri’nin Güneşi Altında
Saat öğleye yaklaşıyor ve Kayseri’nin sıcak havası, dışarıda yürüyen her insanı biraz daha yavaşlatıyor. İçimde bir huzursuzluk var. Bir şeylerin eksik olduğunu hissediyorum ama ne olduğunu bir türlü bulamıyorum. Yavaşça kafamı kaldırıp etrafıma bakıyorum. Birkaç çocuk, parkta neşeyle koşuşturuyor; yaşlı bir adam, cebinden çıkardığı gözlüğünü takıp gazeteyi okumaya çalışıyor. Herkes kendi dünyasında, kendi halindeyken ben burada, biraz kaybolmuş bir şekilde, düşüncelerimle boğuşuyorum.
Bunlar, Kayseri’nin sessiz ama bir o kadar da canlı anları. Ama ben tam burada, bu anın içinde bir soru soruyorum kendime: “Dolaylı tümleç bulmak için hangi soru sorulur?”
Evet, basit bir soru gibi gelebilir, ama içimde bir şeyler değişiyor. Bu soruyu düşünmek bana bir şekilde geçmişimi hatırlatıyor, çocukluğumdan beri geçirdiğim her öğretim yılı boyunca sorguladığım, anlamaya çalıştığım bir konu bu. Okul yıllarındaki öğretmenlerim, dil bilgisi kitaplarım, dergi yazıları… Hepsi, dolaylı tümleci anlamak ve öğrenmek için bir çaba sarf ettiğimi hatırlatıyor. Belki de bu kadar küçük bir dil bilgisi sorusu, büyük bir içsel yolculuğu tetikliyordur. Belki de bu soruyla birlikte, bu yazının kalbinde yer alacak bir anlam açığa çıkacaktır.
Anlamın Peşinden Gitmek: Dolaylı Tümleç
Yazı yazmanın, insanın duygularını dışa vurmanın en iyi yollarından biri olduğunu düşünüyorum. Ancak dolaylı tümleç… Dil bilgisi derslerinde hep kafamı karıştıran bir kavramdı. Hani “Kime?” sorusunu sorarak buluyorduk ya, işte bu soruyu hatırladım. Ama bugün, ne yazık ki bu sadece dil bilgisi değil. Bu soruyu, bambaşka bir anlamda soruyorum. “Kime?” sorusu, yıllardır içimdeki eksik parçayı da arıyor gibiydi.
Bir zamanlar, büyürken bana en çok öğretilen şeylerden biri de bu tür küçük soruları doğru şekilde sormaktı. Her ne kadar küçüklükteki heyecanlı ve meraklı halimle her şeyi sorgulasam da, içimde hep bir korku vardı: Doğru soruyu sormazsam, doğru cevabı bulamam. Hâlâ bu korku var. Belki de bu yüzden, dil bilgisi konularında bile, dolaylı tümlecime dair bir anlam bulmak bana öylesine zor geliyordu.
Geriye Dönüp Bakmak
Bir öğle vakti, kaybolan parçalarımı ararken, eski günlere gitmek istiyorum. Kış aylarında, annemin beni okuldan almaya gelmesini sabırsızlıkla beklerken… İşte o anlarda, belki de dolaylı tümlecin anlamını en iyi şekilde hissediyordum. Annemin bana ne zaman “Ne istiyorsun?” diye sorması, bu sorunun beni hep daha fazla düşündürmesine sebep oluyordu. “İstediğim” şeyler, o zamanlar basit, küçük şeylerdi. Ama zamanla ne istediğimi bulmam zorlaştı. Bugün, bu soruları sorarken yine kayboluyorum. Bu, sadece bir dil bilgisi sorusu değil. İçsel bir boşluk, bir eksiklik.
Bazen duygularımı doğru şekilde ifade etmekte zorlanıyorum. Bazen “Dolaylı tümleç bulmak için hangi soru sorulur?” sorusuyla, bir insanın iç dünyasını ne kadar daha iyi anlayabileceğimi düşündüğümde, sadece dil bilgisiyle sınırlı kalmadığını fark ediyorum. “Kime?” sorusu sadece bir dil bilgisi kuralı değil. Bu sorunun içinde kaybolan bir şey var. Kendi içimdeki boşluğu, kaybolan parçaları bulmaya çalışıyorum.
Sorunun İçindeki Cevap: Umut
Bir an geliyor ve cevap veriyorum. Dolaylı tümleç bulmak için “Kime?” sorusunu sorarsam, belki de kaybolan her şeyimi bulabilirim. “Kime?” sorusuyla ne kadar uzağa gidebilirim? Hem dilin içinde hem de ruhumda bir yolculuğa çıkıyorum.
Umudum var, bu yazının sonunda bir anlamı bulacağım. Belki de çok basit bir soru, ama beni bambaşka bir yere taşıyacak. Dolaylı tümleç… Belki de içimdeki eksik parçayı bulma yolculuğumun başlangıcıdır. Kendi duygularımı anlamaya başladığımda, dilin ne kadar güçlü bir araç olduğunu daha çok hissediyorum. Bu yazıda dilin, anlamın ve duyguların birleştiği bir yolculuğa çıkıyorum. Ve belki, belki de en sonunda bu yolculuğun cevabı, “Kime?” sorusunun içinde gizlidir.